لارنس جی. پیتر در سال ۱۹۶۹ نظریه‌ای را مطرح کرد که هنوز هم در سازمان‌های مدرن صدق می‌کند. این اصل می‌گوید:

«در یک سلسله‌مراتب، هر کارمند تمایل دارد تا به سطح بی‌کفایتی خود ارتقا یابد.»

به زبان ساده: اگر شما در شغل فعلی خود عالی باشید، پاداش شما چیست؟ ترفیع! این روند تا زمانی ادامه می‌یابد که شما به جایگاهی برسید که دیگر در آن «عالی» نباشید. در این نقطه، ترفیع شما متوقف می‌شود و شما در همان پست که تخصص یا مهارتی در آن ندارید، ماندگار می‌شوید.

مثال کلاسیک: از فروشنده برتر تا مدیر ضعیف

فرض کنید یک کارشناس فروش به دلیل روابط عمومی بالا و فروش خیره‌کننده، به عنوان مدیر فروش انتخاب می‌شود.

مشکل کجاست؟ مهارت‌های لازم برای «فروختن»، با مهارت‌های لازم برای «مدیریتِ فروشندگان» (مثل برنامه‌ریزی استراتژیک، حل تعارض و کوچینگ) کاملاً متفاوت است. نتیجه این می‌شود که سازمان یک فروشنده نابغه را از دست می‌دهد و یک مدیر بی‌کفایت به دست می‌آورد.